اگر دستهام خالی باشه وقتی باشم عاشق تو

غیر دل چیزی ندارم که بدونم لایق تو

                                                         دلم را از مال دنیا به تو هدیه داده بودم

                                                         با تمامی بی پناهی به تو تکیه داده بودم

هر بلایی سرم اومد هر زجری که کشیدم

همه را به جون خریدم ولی از تو نبریدم

                                                        هر جا بودم با تو بودم هر جا رفتم تو را دیدم

                                                       تو سبک شدن تو رویا و همه جا به تو رسیدن

اگه احساسم را کشتی اگه از یاد مرا بردی

اگه رفتی بی تفاوت به غریبه سر سپردی

                                                      بدون اینکه دل من شده جادو به طلسمت

                                                      یکی هست این ور دنیا که تو یادش مانده است

به بودن من نکردی عادت

تو پر کشیدی من پر شکستم

تو ساده بودی من ساده ماندم

تو با من از شب گلایه کردی

من بی تو تا صبح از خونه خوندم

چشمای سردت دنیای من بود

اما تو هیچ وقت باور نکردی

شکستم و تو یه لحظه

با گریه های من سر نکردی

من با تو بودم وقتی که آروم

پشت نقاب آیینه سوختی

کاش وقت رفتن بهم میگفتی

اون همه عشقو به چی فروختی

اگـــه قلـبمو شکستی به فـــدای یـک نگاهـت

این منم چون گــل پرپر که نشستم سر راهت

تو ببین غــبار غــم رو کــه نشـسته بر نگاهــم

اگه من نمردم از عشق تو بدون که رو سیاهم

اگـه عاشقی یه درد چه کسی آن درد و ندیده

تــو بــگو کــدوم عاشـــق رنــج دوری نکشـیــده

اگـــه عاشــقی گنــاه مــا همه غــرق گناهیــم

میــون ایــن همه آدم یه غریــب و بی پـناهیــم

تو ببین به جـــرم عشــقت پــر پــروازم بسـتـنـد

تـو ندیدی مــن مغــرور چه بی صــدا شکســـتم 

این کوله بار عشق گذاشتی باز رو دوشم

هیچی نمونده تا من دوباره زیرو رو شم

آن تیر که آن کمان چشم تو رها کرد

           دیدی که چه ها کرد

دیدی که سراسیمه دل از سینه جدا کرد

          دیدی که چه ها کرد

                                                                     با خود دوهزار غصه و درد تازه آورد

                                                                    دیدی كه فقط آمد و یک درد؛دوا کرد

                                                                    خیال نمی کردم که تو یه روز عزیز من بشی

                                                                    تو این غروب بی کسی راه گریز من بشی

                                                                    به فکر من نمی رسید اصلا بدون عشق چیه

اونی که دنبال همه ست یا اونکه عاشقت کیه

مگه میشه تو را دید و به تو از دو رنگی ها گفت

تو را باید دید و باید از قشنگی ها گفت

مگه میشه که دورغ گفت به تو که نازنینی

تو خودت می شناسی عشقو هر کجا اونو ببینی

                                                                     خیال نمی کردم که تو یه روز همه کسم بشی

                                                                     با من بی کس و غریب یه روز هم قسم بشی

                                                                     اصلا نمی اومد بهت که عشقو حتی بشناسی

                                                                     اما دیدم که مثل تو عاشق نمیشه هیچ کس

نشستم در فراقت گریه کردم             تمام شب به یادت گریه کردم

                         میان کوچه های سرد و خلوت

                         به یادت تا بی نهایت گریه کردم

تمام روز فکر تو بودم                           چو دیدم رد پایت گریه کردم

                        درآن خاموشی سرد و مه آلود

                        به آهنگ صدایت گریه کردم

تو ای ابر بهاری شاهدی که                 چگونه به پایت گریه گردم

                           مبار ای آسمان امروز دیگر

                   که من دیشب به جایت گریه کردم  

هیچ کس با من در این دنیا نبود

هیچ کس مانند من تنها نبود

                                          هیچ کس دردی ز دردم بر نداشت

                                          بلکه دردی نیز بر دردم گذاشت

هیج کس فکر مرا باور نکرد

خطی از شعر مرا باور نکرد

                                         هیچ کس معنای آزادی نگفت

                                         در وجودم رد پایش را نجست

هیچ کس آن یار نخواهد شد

هیچ کس دم ساز و همراهم نشد

                                         هیچ کس جز من چنین مجنون نبود

                                         در کلاس عاشقی دلخون نبود

هیچ کس دردی نکرد از من دوا

جز خدای من خدای من خدا

بگذار بمیریم که دگر همسفری نیست

                                                 در سینه من فرصت عشق دگری نیست

بعد از تو دلم عرصه تکرار بلا بود

                                               آری دگر از عشق در اینجا خبری نیست

تو رفتی و به راهت نگرانم هنوز       زشوق چشمانت گریانم هنوز

هزار بار مرا شکستی ولی       تو را با عذابت خواهانم هنوز

مانده است زخم عشقت        یه یادگار بر دل جانم هنوز

یک عمر زعشقت سوختم ولی          برایت غریبه ای بی نشانم هنوز

                 مردن یک دم آرامم نکرد                     

    هست درد جدایی در استخوانم هنوز

کاش هیچکس تنها نبود 

کاش دیدنت رویا نبود

گفته بودی می مانم ولی

رفتی و گفتی که اینجا نبود

من دعا کردم برای بازگشتت

دستهای تو ولی بالا نبود

یک نفر آمد صدایم کرد و رفت

با صدایش آشنایم کرد و رفت

پشت پرچین شقایق تا رسید

ناگهان تنها رهایم کرد و رفت

این دل دیوانه ام آتش گرفت

                                 هستی و کاشانه ام آتش گرفت

این دل دیوانه ام را فریاد هاست

                                 با غم وبا رنج و غصه آشناست

من چه کردم با که بد کرده ام

                                 راه سرسبز که را سد کرده ام

دل برای غفلم جان داده است

                                هر قدم هر لحظه تاوان داده است

گویمت اینک ای دل صاحب جنون

                                 زیرورو کن زندگی را از درون

این دل غمگین نصیحت را شنید

                                 سوی باغ آرزوهایش دوید